فعالیت های دفتر

* پاسخگویی به سوالات شرعی و اعتقادی

* مشاوره تخصصی دینی، اعتقادی، فرهنگی و خانواده

* حوزه علمیه تخصصی تبلیغ (سفیران هدایت شیراز)

* محاسبه وجوهات شرعیه

* موسسه و حوزه علمیه حضرت صاحب الزمان (عج)

* ستاد احیاء حوزه علمیه سامرا

شماره حساب ها

حساب سیبا بانک ملی
0104933301008


حساب سپهر بانک صادرات
0103293468008

اوقات شرعی

دوشنبه ٢٢ مهر ١٣٩٨


آمار بازدید

هم اکنون
1
امروز
11
دیروز
24
این ماه
415
کل
151455
1395/4/3
پیرو افزایش آمار طلاق حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید مرتضی شیرازی در یادداشتی تحت عنوان سلسله مقاله هایی در خصوص آسیب شناسی طلاق و راهکارهای پیشگیری از آن نوشت:
مقاله شماره11: طلاق؛ راحت جان یا مرگ خاموش؟؟!!

حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید مرتضی شیرازی: یکی از آسیب های مهم در روابط میان زوجین سرک کشیدن در وسائل ارتباطی همچون تلفن همراه و شبکه های اجتماعی است که عامل اساسی سلب اعتماد از طرفین می شود تا جایی که می بینیم در بسیاری از موارد از یک سرک کشیدن جزئی و حتی در برخی موارد به صورت شوخی، جنجالی بپا می شود که در مواردی تبدیل به آتش زیر خاکستر شده و همین عمل جزئی زمینه ساز حس بی اعتمادی بین زن و شوهر می شود

مقاله یازدهم از سلسله مباحث آسیب شناسی طلاق و راهکارهای پیشگیری با عنوان:

طلاق؛ راحت جان یا مرگ خاموش؟!!!

داشتن حریم خصوصی برای هر فرد، یکی از مهمترین عوامل ایجاد اعتماد به نفس در شخص بوده و همین شاخص می تواند برای تشکیل زندگی مشترک نقش قابل توجهی را ایفا نماید و هرچه میزان آن در فرد قوی تر باشد امید به داشتن زندگی آرام و مستمر و بدون ترس از جدایی و طلاق بیشتر می شود و این پدیده ای است که آمارها و تجربه ها بیانگر آن است؛ و در این خصوص باید در نظر گرفت که هر یک از زوجین قبل از تشکیل زندگی مشترک دارای حریم های خصوصی و یک سری ارتباطات شخصی و خانوادگی بوده اند که در بسیاری از موارد نمی توان جدا شدن از آن را از هر یک از زن و شوهر جوان توقع داشت چرا که خود داشتن این روابط قبلی چه بسا در تحکیم روابط میان زن و شوهر مؤثر باشد؛ بنابراین باید در نظر داشت که اگر با فردی ازدواج می کنیم نشانه کمال علاقه او به ما، قطع همه روابط و ارتباطات قبلی نیست، چیزی که متأسفانه به اشتباه در بعضی از اذهان جای گرفته و توقع دارند به مجرد ورود شخص به زندگی مشترک، باید آن را رعایت کند.

با بررسی علل و عوامل طلاق و جدایی، یکی از عواملی که به طور شاخص خودنمایی می کند عامل سوء ظن و بد گمانی زوجین نسبت به یکدیگر بر اثر داشتن روابط و ارتباطات هریک از آن دو با فرد و یا افراد دیگر است که با اطلاع از این موضوع، بلافاصله شاهد عکس العمل طرف مقابل شده و با ادامه وضعیت، کار به بدگمانی و سپس جر و بحث و تعقیب و گریز زوجین نسبت به یکدیگر می کشد و خود همین موضوع بسترساز ناسازگاری ها، جدایی ها و در پایان طلاق می گردد که باید برای آن در زندگی مشترک جایگاه خاصی در نظر گرفته شود و این طور نباشد که به مجرد وقوع، یا با بی خیالی از کنار آن گذشت و گذاشت که کار به مرحله غیر قابل جبران برسد و یا با نشان دادن عکس العمل احساسی و تند، به خیال خام خود طرف مقابل را از کَرده خود پشیمان نموده و خیال خود را از این بابت راحت نمود لیکن زمانی متوجه اصل جریان شویم که باز کار از کار گذشته و دیگر راهی برای جبران آن نباشد.

باید در نظر داشت اینکه هر یک از افراد برای خود دارای روابط شخصی و یا خانوادگی در ایام مجردی هستند نه تنها یک نوع نقص و کمبود نیست بلکه بر اساس نظریات روان شناسی یک امتیاز محسوب شده و هرچه این ارتباطات بیشتر باشد شخص از ارزش و جایگاه بیشتری برخوردار است تا جایی که انسان گوشه گیر یک انسان دارای بیماری افسردگی شناخته و بسته به میزان گوشه گیر بودنش در برخی موارد نیازمند استفاده از داروهای ضد افسردگی است تا شخص بتواند باز به کانون خانواده و جامعه برگردد زیرا ماهیت وجودی و سرشت انسان بر اساس زندگی اجتماعی است نه بر اساس زندگی فردی و اینکه امروز در موارد بسیاری بحث خبر نداشتن افراد از یکدیگر و فامیل و همسایه از حال همدیگر خبر نداشتن به عنوان یک امتیاز تلقی می شود یک ایده کاملاً اشتباه بوده و خود بیانگر نوعی تلقین گوشه گیری افراد می شود که بر اساس نظریات روانشناختی عامل بسیاری از معضلات و هنجارهای اجتماعی امروز است و بسیاری از هنجارشکنی ها و بداخلاقی های فردی و اجتماعی امروز جوامع بشری نشأت گرفته از این موضوع مهم است که متأسفانه از دید برخی از جامعه شناسان نیز مغفول مانده است که در جای خود محل بحث و تبادل نظر است و باید مورد کارشناسی دقیق بر اساس آمارها و ارقام قرار بگیرد تا ببینیم چرا در زندگی های قبلی که افراد و به خصوص اعضاء یک خانواده با هم ارتباط بیشتری داشتند، زندگی شیرین تر و کم دردسر تری داشتند و امروز کمتر می توان حلاوت و شیرسنی واقعی را در زندگی های روزمره احساس نمود و اینکه افزایش روز افزون آمارهای هنجارشکنی های فردی، خانوادگی و اجتماعی آیا بیانگر کم رنگ شدن روزافزون روابط فیما بین افراد به عنوان مهم ترین عامل ایجاد این فضاها نیست؟؟!!!

بنابراین باید این موضوع را به عنوان یک اصل در روابط فیمابین زن و شوهر در نظر داشت که برای ارتباطات و روابط هر یک از زوجین احترام قائل بود و به محض اطلاع از آن، دچار احساسات نشده و عکس العملی را نسبت به آن نشان ندهیم؛ چرا که چه بسا این ارتباط یک نوع رابطه ساده ای باشد که از قبل هم وجود داشته و هدفی در آن وجود نداشته و ندارد و یا اصلا ممکن است ارتباط یک نوع ارتباط خانوادگی و فامیلی و یا کاری باشد که همه اینها تا حد متعارف قابل قبول بوده و نمی توان به آن خرده گرفت و چه بسا اگر از آن به شکل ناشایستی ممانعت شود هر یک از زوجین را به لجبازی سوق داده و ارتباط ساده ای که می توانست با تدبیر کم رنگ و در نهایت به قطع رابطه در صورت لزوم منجر شود، به یک نوع ارتباط قوی و غیر قابل قطع تبدیل نموده و در نهایت نیز منجر به ایجاد جر و بحث های تند شده و بستر را برای جدایی و طلاق فراهم می کند؛ پس توصیه می شود که اولاً هر یک از زن و شوهر تلاش کنند تا با شروع زندگی مشترک نسبت به روابط قبلی خود تجدید نظر نموده و آرام آرام آنها را کنار بگذارند و در این فاصله هم به صورت شفاف همسر خود را از نحوه ارتباط و شخص یا اشخاص مرتبط با خود مطلع ساخته و از ایجاد هر نوع حساسیت نسبت به طرف مقابل خود پرهیز کنند؛ البته به غیر از روابط خویشاوندی که بر عکس با انجام زندگی مشترک باید تقویت شوند که در ادامه نیز ان شاالله راجع به آن تفصیلاً اشاره خواهیم نمود. و ثانیاً با اطلاع یافتن هر یک از زوجین نسبت به بودن ارتباط طرف مقابل با فرد یا افرادی، از هرگونه عکس العمل احساسی و تند پرهیز نموده با مناعت طبع و در کمال آرامش به همسر طرف مقابل خود ناخشنود بودن خود را ابراز کنند ولی توقع هم نداشته باشند تا در همان ابتدا همه چیز خاتمه یابد بلکه به همسر خود باید فرصت دهند تا با درک احساس محبت هرچه بیشتر از همسر خود، دیگر نیاز به دیدن محبت از شخص دیگری را در خود احساس ننموده و همه احساس محبت و مهر و عاطفه را فقط در همسر خود بیابند و خود را معطوف به وی سازند و با تغییر فضا از گذشته و افراد قبلی به شریک زندگی و وضعیت جدید بتوانند خود را با زندگی جدید و شریک زندگی خود وفق دهند و طبعاً انجام این کار نیازمند گذشت زمان است از یک سو و دیدن محبت روزافزون از طرف همسر از سوی دیگر.

و در همین راستا یکی از آسیب های مهم در روابط میان زوجین سرک کشیدن در وسائل ارتباطی همچون تلفن همراه و شبکه های اجتماعی است که عامل اساسی سلب اعتماد از طرفین می شود تا جایی که می بینیم در بسیاری از موارد از یک سرک کشیدن جزئی و حتی در برخی موارد به صورت شوخی، جنجالی بپا می شود که در مواردی تبدیل به آتش زیر خاکستر شده و همین عمل جزئی زمینه ساز حس بی اعتمادی بین زن و شوهر می شود که پیشنهاد می شود اولاً هر یک از زوجین سعی کنند در اوقات اختصاص داده شده به یکدیگر از ورود به شبکه های اجتماعی جدّاً پرهیز نموده و اگر روابط بدون مشکل و حتی کاری را هم داشته باشند آن را به اوقات دیگری موکول نمایند تا بدین وسیله اسباب شک و شبهه را در طرف مقابل به وجود نیاورند و از لحظات در کنار همسر بودن لذت کافی را ببرند تا بدین وسیله آرامش را بر خانه و خانواده مستولی کنند. و ثانیاً در صورتی که احساس شک و شبهه در همسر خود نسبت به ارتباطات با سایرین بنمایند با شفاف سازی نسبت به رفع هرگونه سوء ظن طرف مقابل اقدام نمایند قبل از اینکه این بدگمانی به جاهای باریک کشیده شود.

و همچنین در بین روابط موجود قبلی میان هر یک از زوجین می توان به روابط خانوادگی اشاره کرد که به طور طبیعی میان فرد و هر یک از اعضای خانواده وجود داشته است که اتفاقا استحکام این روابط در زمان پس از ازدواج در بیشتر موارد باعث ایجاد رابطه محکم و مستحکم فیمابین زوجین می شود و تصور اینکه هر یک از زن و شوهر باید با آغاز زندگی مشترک از پدر و مادر و اقوام و فامیل به نوعی جدا شده و همه وجود خود را معطوف به زندگی جدید کنند تصوری اشتباه است چرا که احساس علاقه انسان نسبت به والدین و خویشاوندان یک احساس درونی است که اتفاقاً با تقویت آن هم در خود زوجین روابط و عواطف بیشتری را به دنبال دارد و هم با حضور فرزندان در زندگی مشترک این روابط به فرزندان زوج جدید نیز عیناً منعکس می گردد و فرزندان جدید با مشاهده روابط حسنه میان پدر و مادر خود با پدر بزرگ و مادر بزرگ و سایر اقوام، عیناً آن را در مورد پدر و مادر خود بکار می برند؛ لیکن هر گونه افراط و تفریط در این خصوص هم مطلوب نیست؛ چرا که عاملی برای نزاع بین زوجین شده و چه بسا هر یک از ایشان با مشاهده ارتباطات عاطفی بیش از حد و مقایسه آن با میزان ارتباط هر یک از زوجین با همسر خود، نسبت به آن احساس حسادت نموده و همین امر باعث مقایسه، نزاع و اختلاف و در برخی موارد هم به کشمکش و جدایی منجر می شود.

اما نکته ای که در همین خصوص حائز اهمیت است تلاش هر یک از زن و شوهر در جلب محبت طرف مقابل به خانواده خود است که در یک نگاه امر پسندیده ای است و اتفاقا امری لازم و ضروری است لیکن این موضوع باید در فضایی همراه با شوق و اشتیاق باشد نه اجبار و رودربایسی؛ چرا که با تکرار آن نتیجه عکس حاصل شده و آهسته آهسته حالت بی حوصلگی و در ادامه تنفر را نسبت به طرف مقابل ایجاد می کند به طوری که دیگر تمایلی را نسبت به حضور در بین اقوام طرف مقابل نشان نداده و هر بار با بهانه تراشی های مختلف از آن سر باز می زند و خود همین، باز می شود عامل اختلاف، درگیری و نزاع و بستر ساز جدایی و طلاق. و در این میان باز تلاش هر یک از زوجین برای جلب فرزندان به سمت خانواده خود نیز تابع همین شرائط است که باید با لطافت خاص خود و بدون برانگیختن احساسات طرف مقابل باشد تا خود فرزند به راحتی و به صورت طبیعی به هر یک از خویشاوندان طرف پدری و یا مادری تمایل پیدا نموده و با آنها الفت بیشتری پیدا کند و هر یک از زوجین نیز به راحتی بتوانند با این وضعیت کنار آمده و حساسیت خاصی را نسبت به آن از خود نشان ندهند؛ گو بر اینکه باز در این صورت هم تشویق فرزندان به خویشاوندان طرف مقابل از سوی هر یک از زوجین نه تنها کاری پسندیده است ـ و به هر حال فرزندان باید به طور طبیعی با هر دو خویشاوند پدری و مادری در ارتباط باشند ـ و هم در زوجی که فرزندان به روی آوردن به طرف خویشاوندان او تشویق و ترغیب می شود حس مطلوبی نسبت به دوست داشتن بیشتر همسر خود به وجود می آورد که خود این احساس عاطفی، عامل استحکام بیشتر روابط بین زوجین شده و ایشان را نسبت به دوست داشتن بیشتر یکدیگر ترغیب می کند.

و خلاصه کلام در روابط بین زوجین در یک زندگی مشترک جدید آن است که اولاً هر یک از ایشان تلاش کنند تا نه تنها به وسیله عوامل متعددی که به برخی از آنها اشاره شد حس اعتماد طرف مقابل را در خود قوی تر کنند بلکه با بکار بردن روش هایی به طرف مقابل عملاً بفهمانند که در فضای زندگی جدید آنچه برای ایشان اصل است ارتباط با همسر خویش است و بقیه افراد در مرتبه بعدی جای دارند و هیچ چیزی نمی تواند به این رابطه صمیمانه خللی وارد سازد و همواره جو بین زوجین جوی اطمینان بخش بوده و هر گونه شک و شبهه ای را سریعاً بر طرف سازند تا زمینه بدگمانی بین ایشان به وجود نیاید و نسبت به فرزندان هم به همین صورت با رعایت موارد ذکر شده عملاً روش ایجاد ارتباط با خویشاوندان و سایرین را به ایشان بیاموزند و نسل بعدی را برای ایجاد روابط عمیق با سایرین و از جمله شریک زندگی خود در آینده مهیّا سازند.

حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید مرتضی شیرازی

استاد حوزه و فقه و حقوق دانشگاه

لازم به ذکر است به منظور تبادل نظر نویسنده مقاله با خوانندگان محترم و شنیدن پیشنهادات و انتقادات ایشان و نیز بیان خاطرات شیرین یا تلخ زندگی که بتواند ایشان را در ارائه هر چه بهتر و کارآمدتر این سلسله مقاله رهنمون باشد میتوانید مطالب خود را به آدرس پستی: شیراز/ نبش چهاراره مشیر کد پستی: 7139747478 و یا آدرس پست الکترونیک:  smsh2248@gmail.com ارسال نمایید.