فعالیت های دفتر

* پاسخگویی به سوالات شرعی و اعتقادی

* مشاوره تخصصی دینی، اعتقادی، فرهنگی و خانواده

* حوزه علمیه تخصصی تبلیغ (سفیران هدایت شیراز)

* محاسبه وجوهات شرعیه

* موسسه و حوزه علمیه حضرت صاحب الزمان (عج)

* ستاد احیاء حوزه علمیه سامرا

شماره حساب ها

حساب سیبا بانک ملی
0104933301008


حساب سپهر بانک صادرات
0103293468008

اوقات شرعی

دوشنبه ٢٢ مهر ١٣٩٨


آمار بازدید

هم اکنون
1
امروز
11
دیروز
24
این ماه
415
کل
151455
1395/8/6
در پی کاهش رغبت جوانان به امر ازدواج و رو آوردن ایشان به سایر روابط حجت الاسلام و المسلمین دکتر شیرازی در سلسله مقالاتی نوشت:
مقاله شماره 3: ازدواج شادی ها و تلخی ها

دکتر سید مرتضی شیرازی: با دقت در نوع رفتار خانواده ها از نظر فرهنگی، اخلاقی، دینی و اعتقادی به راحتی می توان به این نتیجه رسید که پایه های رشد هر فرزندی عمدتاً از نوع رفتار اعضای خانواده و به خصوص پدر و مادر نشأت گرفته و بر این اساس است که تحقیق در رابطه با خانواده کسی که قصد ازدواج با آن را داشته باشیم امری ضروری است حتی قبل از تحقیق در رابطه با شخص مورد نظر برای ازدواج چه نسبت به پسر و په نسبت به دختر

سومین مقاله از سلسله مقالات ارائه راهکارهای مناسب جهت ازدواج بهتر و ترویج فرهنگ ازدواج با عنوان:

ازدواج؛ شادی ها و تلخی ها

با دقت در نوع رفتار خانواده ها از نظر فرهنگی، اخلاقی، دینی و اعتقادی به راحتی می توان به این نتیجه رسید که پایه های رشد هر فرزندی عمدتاً از نوع رفتار اعضای خانواده و به خصوص پدر و مادر نشأت گرفته و بر این اساس است که تحقیق در رابطه با خانواده کسی که قصد ازدواج با آن را داشته باشیم امری ضروری است حتی قبل از تحقیق در رابطه با شخص مورد نظر برای ازدواج چه نسبت به پسر و په نسبت به دختر؛ بنابراین با نگاهی به برخی از انواع رفتارها در خانواده ها، شاید بتوان تا حدی برای انتخاب همسر، عاقلانه تر و منطقی تر تصمیم گرفت:

  • خانواده کاملاً مذهبی و متعصّب: شکی نیست که بر اساس تجربه، اتکا داشتن به مبانی دینی و تعصّبات مذهبی در بسیاری از مواقع، موجب رشد معنوی و فکری انسان ها شده و ایشان را در پیمودن به اهداف خود یاری و کمک می کند؛ چرا که اگر دین را به نوعی روش زندگی و خوب زندگی کردن تعبیر کنیم ـ که قطعاً هم دین را باید با این تعریف شناخت نه به عنوان یک سری احکام خشک و دست و پاگیرِ ناشی از نفهمیدن درست مفاهیم آنها که متأسفانه امروزه از ناحیه بسیاری از مدعیان دینداری و مبلّغین دینی مطرح می شود ـ شخص دیندار در بیشتر موارد قطعاً می تواند بهترین روش را برای زندگی خود با استفاده از آموزه های دینی انتخاب کند و از این طریق سعادت دارَین را برای خود تضمین کند؛ لیکن از آنجا که بر اساس همان آموزه های دینی و روش های عملی حاملان احکام دین، نباید فراموش کرد که مهمترین آموزه دین، اخلاق و اخلاق محوری است که شاخص آن خوشرویی و خوش برخورد بودن با خانواده و جامعه است در کنار استفاده از لذائذ حلال و تفریحات سالم و آسان گرفتن بر اهل و عیال تا جایی که شخص پیامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم به عنوان پیام آور وحی الهی می فرمایند:« بهترین شما در نزد من خوش اخلاق ترین شما با اهل و عیال خویش است و من خوش اخلاق ترین انسان ها با خانواده خویش هستم»؛ نه اینکه اگر شخصی ادعای مذهبی بودن داشت دیگر باید با چهره ای عبوس و مرد سالارانه با اهل و عیال خود برخورد کند و اعضای خانواده را با شعار لزوم اطاعت زن از مرد و فرزندان از پدر و مادر، ملزم به اطاعت بی چون و چرای خود نموده و فضای کاملاً خشک و بدون انعطاف را بر خانه و خانواده خود حاکم نماید تا جایی که هم خانواده شخص به نوعی دین گریز شده و نسبت به آن دچار اکراه می شوند و هم افرادی که میخواهند با این خانواده در ارتباط بوده و برای ازدواج اقدام نمایند از استقبال کمی برخوردار بوده و کمتر کسی رغبت به وصلت با این چنین خانواده هایی را از خود نشان دهد؛ و لذا است که سن ازدواج در چنین خانواده هایی به خصوص نسبت به دختران به شدت بالا رفته و متأسفانه بحران افزایش آمار دختران و گاه پسران در شرف ازدواج در این خانواده ها به وضوح قابل مشاهده است .

در این راستا با نگاهی اجمالی به رفتار برخی خانواده هایی با تابلو مذهبی بودن در کنار برخوردهای بسیار وزین و متناسب با احکام و موازین شرعی ایشان، گاهاً برخوردهایی به چشم می خورد که اگرچه به نظر می رسد برگرفته شده از مبانی دینی است؛ لیکن چون یکی از شاخص ترین سر فصل های احکام دین، زندگی کردن متناسب با هر زمان و مکان است و به وطور مثال همان طور که بر اساس نظر برخی از مراجع عظام تقلید ـ همانگونه که در خصوص نماز و روزه مناطق مختلف کره زمین احکام متفاوتی وجود دارد ـ کسانی که در جایگاه های خاصی قرار دارند و مثلاً در آنجا رسم است که در روابط دیپلماتیک دست دادن زن به مرد یک امر طبیعی است در این خصوص هم این افراد اگر احساس کنند که اجتناب از این عمل نوعی اهانت تلقی شود این عمل بلامانع است و شرعاً جایز می باشد، بر همین اساس نیز باید برخی مسائلی را که با احکام اولیه اسلام در تضاد نبوده و بلکه یک امر پسندیده و جایز بشمار می رود ولی به غلط در میان مذهبیون جا افتاده است را به راحتی پذیرفت مانند دیدن عروس و داماد قبل از نامزدی و صحبت کردن ایشان با یکدیگر و اطلاع از سلائق هم و حتی مجاز بودن دیدن عروس بدون حجاب توسط داماد بدون خواندن صیغه محرمیت به جهت پسندیدن ظاهر و هیکل عروس و امثال اینها، چرا که امثال این موارد از اموری است که در تصمیم اولیه برای انتخاب همسر نقش موثری داشته و چه بسا در صورت انجام نشدن، بعد از ازدواج باعث ایجاد مشکلاتی شده و داماد را از زن متنفر نموده و یا باعث چشم چرانی مرد و به دنبال نوامیس دیگران بودن و قانع نبودن به همسر خود به جهت در تضاد بودن سلیقه زوج با خصوصیات عروس گردد همچانکه در خصوص دختران و زنان نیز در مواردی این موضوع صدق پیدا می کند.

لذا با چنین نگرشی به خانواده های دینی و متعصب از سوی برخی از افراد جامعه، متأسفانه نه تنها وصلت با این افراد مورد رغبت بسیاری از افراد قرار نمیگیرد بلکه به نوعی اکراه و انزجار تبدیل گردیده است که باید خانواده های مذهبی با یک نوع بازنگری در رفتار خود و الهام گرفتن از مبانی واقعی دینی و آنچه در شرع مجاز دانسته شده است، هم دگرگونی در رفتار خود با خانواده ایجاد کنند و هم نوع نگاه عمومی جامعه به خانواده های دیندار و دین مدار را نگاهی مثبت تر نمایند تا هم بحران افزایش سن ازدواج در این خانواده ها تا حدودی حل شود و هم رغبت افراد جامعه با الگو گرفتن از این افراد که بمفاد حدیث نبوی(ص): «أتیتکم بالدین السهله السمحه» ـ برای شما دین آسان همراه با مساحمه و آسان گیری بر مردم آوردم ـ مکلف به خوش رفتاری و آسان گیری در امور دین هستند، بیشتر گردد.

  • خانواده هایی کم تقید به دین و مبانی دینی (اُپن مایند): یکی از اموری که این روزها نه تنها به وضوح در جامعه قابل مشاهده است بلکه روز به روز در حال رشد و افزایش است، رو آوردن خانواده ها به سمت و سوی رها شدن از تقیدات مذهبی و اصطلاحاً آزادی در نوع رفتارها و برخوردهای افراد مختلف و اختلاط دختران و پسران با یکدیگر و عدم رعایت روابط محرم و نامحرمی در مجالس مختلفی است که حتی گاهاً با عناوین مذهبی هم برگزار می گردد آنهم تحت عناوینی همچون آزادی، راحت تر بودن، خسته شدن از تقیدات دست و پاگیر، خوش بودن، یک شب هزار شب نمی شود و امثال اینها، که گذشته از نگاه شرعی به این نوع رفتارها از ابعاد مختلف خصوصاً در رابطه با انتخاب همسر از میان چنین خانواده هایی قابل بررسی است.

در این خصوص باید گفت علیرغم دستورات دینی به دختران و زنان مبنی بر جواز نشان دادن زینت خود ـ که حدود آن در جای خود بیان شده است ـ به محارمی همچون همسر، پدر و مادر، برادر و خواهر، عمو و دایی و سایر محارمی که در مبانی دینی مشخص شده است ـ که بر اساس نظر روان شناسان به نوبه خود عامل مؤثری برای جلوگیری از چشم چرانی مردان خانواده است ـ در معرض دید بودن زینت دختر برای سایرین به نوعی جذابیت لازم برای فردی که تصمیم به ازدواج با چنین دختری را گرفته ایجاد ننموده و بر اساس آمارها این افراد در بیشتر موارد پس از گذشت مدت زمان کوتاهی به نوعی دلزدگی نسبت به همسر خود دچار میگردند؛ چرا که همسری را در کنار خود احساس می کنند که چشم افراد زیادی او را مشاهده نموده و دیگر جاذبه خاصی را برای همسر خود ندارد و چه بسا با ظاهر شدن چنین همسری با شکلی خاص و آرایش کرده حتی بعد از ازدواج در میان دوستان شخص و محافل و مجالس، سایرین نیز نسبت به ایجاد ارتباط و دوستی با همسر شخص، علاقه مند شده و با اولین ارتباط حتی در حد یک شوخی غیر معمول، باعث دلدادگی زن نسبت به غیر همسر خود شده و با ادامه این روند هم زن نسبت به شوهر خود آرام آرام دلسرد می شود و هم مرد دچار شک و گمان نسبت به همسر خود گردیده و به تدریج پایه های زندگی دچار تزلزل میگردد و همین تصور را نیز که برای همسر این زن نسبت به سایر زنان می توان در نظر گرفت و نتیجه کار به راحتی قابل پیش بینی است که بسیاری از آمارهای طلاقی که بعداً منجر به ازدواج هر یک از زوجین با فرد دیگری میگردد ریشه در همین عدم رعایت محدودیت ها در ارتباطات است و بسیاری مسائل دیگر که ان شاء الله در شماره های بعدی به آنها اشاره خواهیم کرد.

حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید مرتضی شیرازی

استاد حوزه و دانشگاه