فعالیت های دفتر

* پاسخگویی به سوالات شرعی و اعتقادی

* مشاوره تخصصی دینی، اعتقادی، فرهنگی و خانواده

* حوزه علمیه تخصصی تبلیغ (سفیران هدایت شیراز)

* محاسبه وجوهات شرعیه

* موسسه و حوزه علمیه حضرت صاحب الزمان (عج)

* ستاد احیاء حوزه علمیه سامرا

شماره حساب ها

حساب سیبا بانک ملی
0104933301008


حساب سپهر بانک صادرات
0103293468008

اوقات شرعی

شنبه ٣٠ شهريور ١٣٩٨


آمار بازدید

هم اکنون
1
امروز
4
دیروز
21
این ماه
642
کل
151019
1397/6/25
در راستایی تبیین عوامل به وجود آمدن حادثه عاشورا حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید مرتضی شیرازی در یادداشتی در روزنامه تماشا نوشت:
سلسله مقالات "حادثه عظیم عاشورا" چرا و به چه علت؟؟!! (شماره: 6)

دکتر شیرازی: بر اساس مستندات تاریخی بستر سازی جدی "حادثه عظیم عاشورا " از یک سو با عقب نشینی خواص کوفه و احیانا قرار گرفتن برخی از ایشان در لشکر عمر سعد در کنار سایرین و تشکیل لشکر چندین هزار نفری کوفه شروع شد و از طرف دیگر با نزدیک شدن امام حسین علیه السلام به سرزمین عراق و کوفه و پیچیدن خبر رسیدن کاروان امام و به خصوص اتراق کردن و خیمه زدن کاروان در سرزمین کربلا به دنبال سد کردن راه ایشان از سوی سپاه حر ، آغاز شد که اتفاقات به وجود آمده در جریان برخورد این دو سپاه از بخش های مختلفی قابل توجه بوده و به نوعی جهت دهی حرکت امام در مسیر دفاع از اسلام ناب و به خصوص غیر جنگ آورانه بودن آن را به وضوح مشخص می کند

سلسله مقالات "حادثه عظیم عاشورا" چرا و به چه علت؟؟!! (شماره: 6)

حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید مرتضی شیرازی

استاد حوزه و دانشگاه

در کنار طراحی خروج اعتراض گونه امام حسین علیه السلام از مراسم حج و تبدیل آن به عمره جهت حرکت به سمت کوفه ، نقش خواص زمان آن حضرت چه از جهت مثبت و چه در جنبه منفی نقش بسزایی بود که ذیلا به برخی از آنها اشاره میگردد :

۱.  برخی از بزرگان عافیت طلب مکه و مدینه با اطلاع یافتن از این جریان ، بیشتر جنبه تاسف و یا حداکثر تلاش در ممانعت آن حضرت از رفتن به این سفر را داشتند به جای اینکه از خود حرکتی نشان داده و لااقل نسبت به ترور حجت خدا عکس العمل جدی و قاطعی را نشان دهند تا جائران حاکم بر مکه و مدینه احساس ترس و واهمه نموده و به راحتی جرات طراحی چنین نقشه شومی را نداشته باشند و در یک کلام ، عافیت طلبی را بر دفاع از حق و حقیقت ترجیح دادند ؛ مانند بسیاری از خواص دوران های مختلف تاریخی و زمان ما.

۲.  بزرگان و خواص کوفه به ظاهر همراه و همدل با امام که بخش قابل توجهی از ایشان یا بطور مستقل و یا با برخی دیگر برای امام حسین علیه السلام دعوتنامه فرستاده بودند ، در ابتدا با فرستاده ویژه آن حضرت جناب مسلم بن عقیل هم پیمان شدند و اعلام آمادگی برای مبارزه با حاکم کوفه به رهبری مسلم نمودند و در ابتدا نیز در صف های نماز جماعتی که پشت سر سفیر امام برگزار میشد به صورت باشکوهی شرکت می کردند ؛ اما پس از اندک زمانی و به خصوص پس از حاکمیت عبید الله بن زیاد بر کوفه و ارعاب ، تهدید و تطمیع بزرگان کوفه ، به تدریج عقب نشینی کردند و سفیر امام را به گونه ای تنها گذارند که دیگر کسی جرات پناه دادن به او را نداشت و پس از مدت زمان کوتاهی از حضور مسلم در کوفه ، او را از بالای بام دار العماره کوفه بر زمین انداخته و پیکر مطهر او را با وضع فجیعی در شهر و بازار کوفه کشیدند و فرزندان خردسالش را نیز آواره هر کوی و برزنی کردند که خود بیانگر نقش موثر بزرگان و خواص در احقاق حق و یا نابودی آن است.

۳.  آنچه که از خیانت خواص و بزرگان و در راس ایشان شریح قاضی که فتوای خروج امام حسین علیه السلام از دین را در مقابل مقداری سکه طلا صادر کرد به مراتب ضربات سهمگین تری را برای نهضت امام حسین و هدف آن حضرت در حراست از مبانی اصیل دین اسلام و نقش برآب نمودن نقشه یزیدیان در جریان حادثه عاشورا و قبل و پس از آن به همراه داشت ، به مراتب مؤثرتر و مخرب تر از لشکر چندین هزار نفری عمر سعد بوده است که بر کسی پوشیده نیست و این خود تجربه تلخ تاریخی است که بارها و بارها تکرار شده و امروز عینا در مقاطع مختلف قابل مشاهده است ؛ خصوصا نقش علماء قوم که در شرائط حساس در صورت موضعگیری مناسب ، باعث هدایت جامعه گردیده اند و در جاهایی که موضعگیری شایسته ای را بنا به دلائل مختلف مادی ، اجتماعی و سیاسی از خود نشان نداده اند ، مصیبت های گاه غیر قابل جبرانی را به بار آورده است و در واقع شاید بتوان گفت که دلبستگی خواص و علماء مذکور به مواردی همچون امور مادی ، دنیوی و مالی بالاخص ،  ریشه بسیاری از مصیبت های طول تاریخ و حتی زمان ما است که انصافا باید فکری به حال آن نمود.

در هر صورت علیرغم همه معضلات بر سر راه امام حسین علیه السلام ، آن حضرت که به حکم "احدی الحسنین" _ یا پیروزی و یا شهادت _ هدف اصلی حراست از دین مقدس اسلام را برای خود برنامه ریزی نموده بودند ، عزم خود را جزم نموده و با اراده ای قوی راهی کوفه شدند ؛ لیکن در بین راه و در منزلگاه های مختلف ، ضمن تبیین اهداف خود و رسوا کردن نقشه های شوم یزید و یزیدیان ، این سفر را سفری پر مخاطره معرفی می نمودند تا جایی که بنابر برخی نسخ تاریخی در منزلگاه های مختلف تعدادی از اصحاب حضرت از ایشان جدا می شدند مخصوصا زمانی که خبر شهادت مسلم بن عقیل و خیانت کوفیان را به آن حضرت دادند که خود این حرکت اصحاب جدا شده از امام ، بیانگر سست ایمان بودن بخش قابل توجهی از مسلمانان جامعه آن روز حتی کسانی است که در اطراف ولی خدا بوده و او را حجت بر حق می دانستند که باز هم این نوع حرکات نیز بارها و بارها در طول تاریخ تکرار شده و هم اکنون نیز در مقاطع مختلفی به وضوح قابل مشاهده است که یا به جهت نان به نرخ روز خوردن ، در صورتی با اهداف عالیه انقلاب اسلامی همراه می شوند که منافع ایشان را تامین کند و حتی برای این منظور از همه اهرم ها از جمله عنوان "ولایت فقیه" در بالاکشیدن خود و یا به پایین کشیدن و ضربه زدن به دیگران استفاده نموده و می نمایند و به محض تامین نشدن و یا به خطر افتادن منافع ، تغییر موضع داده و مسیر دیگری را انتخاب می کنند.

بر اساس مستندات تاریخی بستر سازی جدی "حادثه عظیم عاشورا " از یک سو با عقب نشینی خواص کوفه و احیانا قرار گرفتن برخی از ایشان در لشکر عمر سعد در کنار سایرین و تشکیل لشکر چندین هزار نفری کوفه شروع شد و از طرف دیگر با نزدیک شدن امام حسین علیه السلام به سرزمین عراق و کوفه و پیچیدن خبر رسیدن کاروان امام و به خصوص اتراق کردن و خیمه زدن کاروان در سرزمین کربلا به دنبال سد کردن راه ایشان از سوی سپاه حر ، آغاز شد که اتفاقات به وجود آمده در جریان برخورد این دو سپاه از بخش های مختلفی قابل توجه بوده و به نوعی جهت دهی حرکت امام در مسیر دفاع از اسلام ناب و به خصوص غیر جنگ آورانه بودن آن را به وضوح مشخص می کند که به برخی از آنها اشاره میگردد :

۱.  محل تلاقی دو لشکر در سرزمینی به نام نینوا و کربلا  است که قبلا از سوی جبرئیل و پیامبر به اصحاب آن حضرت حوادث قابل وقوع در آن خبر داده شده بود و از این جهت که بیشتر پیش کسوتان از اصحاب و یا فرزندان ایشان در جریان این حوادث و قرار گرفتن تمام اسلام ناب در مقابل اسلام ظاهری و یزیدی بوده اند قابل ملاحظه است به جهت هشدارهایی که پیامبر نسبت به وقایع تلخ این تلاقی داده بودند که به راحتی حق و باطل را مشخص نموده بودند.

۲.  به محض زدن خیمه های امام حسین و طلب آب کردن لشکر حر ، امام دستور می دهند که نه تنها تمام سپاه حر را سیراب کنند بلکه به اسب های لشکر نیز آب دهند و در مواردی نیز خود امام با دستان مبارک خویش تعدادی از افراد سپاه حر را سیراب نمودند و طبیعی است که با این عمل ، سپاهی که برای مقابله با امام آمده و بر اثر تشنگی تقریبا زمین گیر شده بود ، جان تازه ای میگیرد در صورتی که اگر قصد امام حسین جنگ آوری بود ، تشنگی سپاه مخالف بهترین موقعیت برای ضربه زدن ، از بین بردن ایشان و تمام نمودن قائله ای بود که بعدا منجر به وقوع حادثه عاشورا شد.

۳.  وظیفه هدایت گری امام اقتضا میکرد تا حتی سپاه دشمنی که سد راه او شده بودند را نیز هدایت نموده و از راه ضلالت و گمراهی برهاند و لذاست که می بینیم نوع برخورد با سپاه حر چنان تاثیری در آنها گذاشت که هنگام خواندن نماز توسط امام ، لشکر حر نیز به همراه فرمانده شان به امام اقتدا می نمایند که خود این عمل حجت را بر افراد این سپاه و کسانی که بعدا به ایشان ملحق شده و در مقابل امام ایستادند ، تمام نمود و عملکرد هر دو طرف را در تاریخ به قضاوت انسان های آزاده گذارد تا جایی که علاقه و محبت به امام حسین علیه السلام را از انحصار به گروه و افراد خاص بیرون آورد و همه عالمیان را در طول چهارده قرن ، شیفته و عاشق حسین بن علی علیه السلام ساخت و درسی شد برای تمامی انسان های آزادی خواه ، و مرام انسانیت و آزادی خواهی را برای ایشان ترسیم نمود در مقابل کسانی که با رسیدن به پست ، مقام و عنوان ، سر از پا نشناخته و همه اصول انسانیت را هم برای رسیدن به پست و مقام فراموش می نمایند و هم برای حفظ آن.